Mijn eerste muis !

In het voorjaar hoorde ik steeds piepen achter de bamboeschutting. Steeds zag ik dan pootjes tussen de kiertjes van de bamboe en verdorie ik kon er niet bij. Ik dacht nog " kom nou muisje...dan kunnen we spelen" . Ik vind dat piepje als je met een muisje speelt zo leuk. Mijn baasje heeft mij ook een muisje gegeven uit de winkel (* gewoon nep hoor ), die piept ook als ik hem aanraak maar als ik er alleen maar naar kijk dan beweegt hij niet meer. En hij ruikt ook niet lekker...in ieder geval niet naar muis. Niet zo leuk dus. Die muis achter de schutting is wel "fun", die blijft maar piepen en bewegen. Ik riep Roos er dus bij om me te helpen want ik zag het muisje onder een kapotte bloempot schieten. Roos moest dan aan de ene kant de wacht houden..( nou ik hield mijn hart al vast want ik was bang dat Roos hem zou laten wegglippen )...en ik hield dus aan de andere kant de opening in de gaten. Balen...want mijn baasje had natuurlijk meteen in de gaten wat ik van plan was en dat er iets loos was daar bij de bloempot. Ja..ze kent me van haver tot gort...ik kan geen geheimpjes hebben voor haar. Ze ziet volgens mij zo'n wolk boven mijn hoofd met daarin mijn gedachten. Ze zette ( nou ja...gooide ) ons binnen, smeet de achterdeur dicht en ging eens kijken wat er te zien was onder de pot. "Ja baasje....dat weten wij wel..ONS SPEELTJE !!" Nou, ik keek door het keukenraam en zag het baasje bezig om ons muisje te bekijken. Ze nam hem mee en zette hem uit de tuin. Ik riep nog " neeeeh.. niet doen, die is van mij, om mee te spelen. Ik maak hem heus niet stuk!!". Nou ze hoorde me niet eens. En weg was de muis. Maar hij was niet lang weg, na een paar dagen hoorde ik het bekende hoge piepje van de spitsmuis en ik ging er dus weer achter aan met Roosje. Weer greep mijn baasje in.

Maar een paar dagen later kon ik haar vol trots mijn eerste gevangen speelmuisje laten zien. Helaas, toen ik hem vond was hij al stuk. Ik had hem heus niet kapot gemaakt. Dat zag mijn baasje ook wel. Hij was wel stijfjes en helemaal nat geregend maar dat kon voor mij de pret niet drukken. Ik hoorde het baasje wel zeggen dat het muisje het niet overleefd had omdat ik hem de vorige keer zo had gebeten. Nou volgens mij is dat niet zo. Ik had er alleen maar een beetje mee gespeeld en hem aangetikt met mijn pootjes. "jaja, ik heb heus mijn nageltjes wel ingetrokken gehouden !! " een trotse Hercules

Tay's Cherry Moon Chivas Regal

Dit zijn mijn mama ( rechtsonder ) en papa ( linksonder ). Mijn mama heet Tay's Cherry Moon Say No More ofwel Zoo ( Lilac Scottish Fold ) en papa heet Diego de la Louve ( blauwe half langharige Britse Korthaar ). Ik ben geboren op 15 maart 2007. Ik heb één broertje Chance en drie zusjes, Coco, Chica en Colette.

Roosjes sterilisatie.

Ze hebben mijn buikje opengemaakt en ik ben "gecastreerd", de boel is eruit. Ik voelde me de avond dat ik terugkwam van de dierenarts wel heel suf en ik ben fijn bij Peter op schoot gekropen. Daar heb ik liggen slapen en Hercules kwam naast me liggen. Dat was wel een geruststellend gevoel, heel veilig. De volgende dag mocht ik alweer eten en voelde ik me al stukken beter. Eigenlijk had ik helemaal geen pijn en helemaal geen last van mijn buikje. Het zonnetje scheen en het vrouwtje had een doos met een plaid erin voor me neergezet. Ik heb heerlijk in de zon liggen draaien en slapen. Hercules kwam me ook nog gezelschap houden, het doosje was meteen vol, haha.

kopjes van Roos

Hercules gecastreerd !

Ik ben gecastreerd, dus ik houd het kort. Geen lolletje hoor. Ik mocht 's ochtends niet eten en ben de hele dag, ja echt de hele dag bij de dierenarts geweest. Nu is John heel aardig maar ik ben liever thuis bij Roosje. Die narcose heeft er ook goed ingehakt, ik ben nog zo suf als wat. Als Roosje dit straks ook krijgt staat haar nog wat te wachten. Ze snuffelt aan mijn achterste...leuk hoor! Verder is de boel ook een beetje ontstoken, dus ik poets me een ongeluk. Krijg ik dan ook weer pilletjes voor, antibiotica noemen ze dat. Gewoon troep en gewoon heel smerig. Ik heb geen keus hoor, wel of niet nemen want ze worden gewoon door het vrouwtje naar binnen gepropt. Ze zegt dat ik dan heel snel weer beter zal zijn, nahh we zullen het zien.....kopje van Herc.

Hercules " in love" met Roosje

2006:

Ik ben werkelijk waar helemaal dol op Roosje. Ze is ontzettend lief maar niet te braaf. Ze is een dametje maar gaat toch met mij "op jacht". Ze is wel een beetje lui. Vaak kruipt ze heerlijk tegen me aan. Dan is het natuurlijk de bedoeling dat ik haar op ga poetsen. Ik weet precies hoe ze haar vachtje wil hebben en hoe ze het mooi vindt. Ik kan nooit op haar mopperen. Ik ben echt verliefd.

Mrrauwels Hercules

Hiep Hoera, ik ga bij Hercules wonen

22 april 2006

De auto stopte in de Molenvenseweg. Ze namen me uit de auto. Het waaide, dat was ik niet gewend, ik ben immers nog nooit buiten geweest. Ze namen me mee hun huis in en ik werd met mand en al in de kamer gezet. Ineens zag ik een wit koppie voor het gaas van het mandje. Hey, dat moest Hercules zijn. Hij begon aan het mandje te snuffelen en ik dacht " dit zit wel goed, die vindt mij leuk ! " Ik mocht er meteen uit en we hebben even geneusd. Hij stelde zich voor. Meteen verliefd. Waauw..wat een leuke kater. We hebben gespeeld, gerend en gestoeid. Hij was wel meteen heel klef maar ja zo zijn die jonge katertjes nou eenmaal, laat ze maar. Ik hoorde het baasje wel roepen dat Hercules zich een beetje in moest houden. Daarna was ik zo moe dat ik eerst maar eens ben gaan slapen, veilig bij mijn baasje op schoot.

Mrauw Roosje

Het afscheid van mama en Iréne

22 april 2006

Ik werd opgehaald in Rijkevorsel –België om 10:00 uur door Anita en Peter. Ze kwamen binnen met het mandje. Oh jee, daar moest ik in. Iréne kon niet zo goed afscheid van me nemen zag ik. Van mama Amber en papa Nesta had ik al afscheid genomen, ze zagen wel dat ik een goed thuis zou krijgen. Iréne gaf nog mijn lievelingsbrokjes mee. Ik kon wel likkebaarden toen ik die grote zak brokjes zag!

Iréne had nog tegen Anita gezegd dat ze mij in de auto maar op schoot moest nemen. Dat vond ik een heel goed idee, veel gezelliger! En buiten oppassen voor de kou, ik ben immers nog nooit buiten geweest.

Op de terugweg naar huis heb ik dus bijna de hele weg bij Anita op schoot gezeten. Ik kreeg het onderweg wel warm en ik werd het een beetje beu om stil te blijven liggen. Helaas had Anita niet zo'n zin om me door de auto te laten kuieren, wat ik natuurlijk wel graag had willen doen. Helaas werkte mijn gespartel averechts en ze zette me in het reismandje.

Eigen schuld, dikke bult natuurlijk. Ach zo ver zal het niet meer zijn....

Mrrauw van Roosje