Hercules gecastreerd !

Ik ben gecastreerd, dus ik houd het kort. Geen lolletje hoor. Ik mocht 's ochtends niet eten en ben de hele dag, ja echt de hele dag bij de dierenarts geweest. Nu is John heel aardig maar ik ben liever thuis bij Roosje. Die narcose heeft er ook goed ingehakt, ik ben nog zo suf als wat. Als Roosje dit straks ook krijgt staat haar nog wat te wachten. Ze snuffelt aan mijn achterste...leuk hoor! Verder is de boel ook een beetje ontstoken, dus ik poets me een ongeluk. Krijg ik dan ook weer pilletjes voor, antibiotica noemen ze dat. Gewoon troep en gewoon heel smerig. Ik heb geen keus hoor, wel of niet nemen want ze worden gewoon door het vrouwtje naar binnen gepropt. Ze zegt dat ik dan heel snel weer beter zal zijn, nahh we zullen het zien.....kopje van Herc.

Hercules " in love" met Roosje

2006:

Ik ben werkelijk waar helemaal dol op Roosje. Ze is ontzettend lief maar niet te braaf. Ze is een dametje maar gaat toch met mij "op jacht". Ze is wel een beetje lui. Vaak kruipt ze heerlijk tegen me aan. Dan is het natuurlijk de bedoeling dat ik haar op ga poetsen. Ik weet precies hoe ze haar vachtje wil hebben en hoe ze het mooi vindt. Ik kan nooit op haar mopperen. Ik ben echt verliefd.

Mrrauwels Hercules

Hiep Hoera, ik ga bij Hercules wonen

22 april 2006

De auto stopte in de Molenvenseweg. Ze namen me uit de auto. Het waaide, dat was ik niet gewend, ik ben immers nog nooit buiten geweest. Ze namen me mee hun huis in en ik werd met mand en al in de kamer gezet. Ineens zag ik een wit koppie voor het gaas van het mandje. Hey, dat moest Hercules zijn. Hij begon aan het mandje te snuffelen en ik dacht " dit zit wel goed, die vindt mij leuk ! " Ik mocht er meteen uit en we hebben even geneusd. Hij stelde zich voor. Meteen verliefd. Waauw..wat een leuke kater. We hebben gespeeld, gerend en gestoeid. Hij was wel meteen heel klef maar ja zo zijn die jonge katertjes nou eenmaal, laat ze maar. Ik hoorde het baasje wel roepen dat Hercules zich een beetje in moest houden. Daarna was ik zo moe dat ik eerst maar eens ben gaan slapen, veilig bij mijn baasje op schoot.

Mrauw Roosje

Het afscheid van mama en Iréne

22 april 2006

Ik werd opgehaald in Rijkevorsel –België om 10:00 uur door Anita en Peter. Ze kwamen binnen met het mandje. Oh jee, daar moest ik in. Iréne kon niet zo goed afscheid van me nemen zag ik. Van mama Amber en papa Nesta had ik al afscheid genomen, ze zagen wel dat ik een goed thuis zou krijgen. Iréne gaf nog mijn lievelingsbrokjes mee. Ik kon wel likkebaarden toen ik die grote zak brokjes zag!

Iréne had nog tegen Anita gezegd dat ze mij in de auto maar op schoot moest nemen. Dat vond ik een heel goed idee, veel gezelliger! En buiten oppassen voor de kou, ik ben immers nog nooit buiten geweest.

Op de terugweg naar huis heb ik dus bijna de hele weg bij Anita op schoot gezeten. Ik kreeg het onderweg wel warm en ik werd het een beetje beu om stil te blijven liggen. Helaas had Anita niet zo'n zin om me door de auto te laten kuieren, wat ik natuurlijk wel graag had willen doen. Helaas werkte mijn gespartel averechts en ze zette me in het reismandje.

Eigen schuld, dikke bult natuurlijk. Ach zo ver zal het niet meer zijn....

Mrrauw van Roosje

Ze kwamen helemaal uit Vught bij MIJ kijken

31 maart 2006

Ik was 4 weken oud toen Anita en Peter op bezoek kwamen bij mij. Ik woonde toen in Rijkevorsel bij Iréne. Nou ja, ze kwamen toen nog niet echt voor mij maar ze wilden graag een Foldje. Ik zag wel dat ze naar me wezen en ze aaiden me. Ze wisten toen nog niet of ik met ze mee zou mogen. Ik was al aan iemand anders beloofd. Nou, ik hopen dat ik met hen mee zou mogen want er was bij hen thuis in ieder geval een katertje waar ik mee zou kunnen spelen. Ik baalde wel want ik zag er toen niet uit. Mijn staartje was net een antenne, fraai hoor! Ik kon ook nog niet zo best lopen, ik wankelde en viel steeds op mijn kontje. Ik deed supergoed mijn best maar het zal geen mooi gezicht zijn geweest. Ik voelde al wel dat Anita en Peter mij best zagen zitten. Ze zeiden steeds hoe lief en schattig dat ze me vonden.

31 Maart kwamen ze ’s avonds dus weer bij me kijken. Dat betekende dus dat ze eens van ons wel zagen zitten. ik was toen 9 weken oud. Peter tilde me op en ik lag heerlijk op zijn arm, tegen hem aan. Ik hoorde in de verte nog brabbelen, dat ik over een paar weken met hen mee mocht. Ik was heel erg blij en was nu gerust dat ik wist waar ik terecht zou komen. Toen ben ik geloof ik in slaap gevallen. Dat is wel een goed teken denk ik.

Miauws en kopjes van Roosje

Ouders van Roosje

papa Nesta d'Amor ( links )en mama Amber The little Prairie.

Mijn nieuwe thuis ( Hercules )

25 maart 2006

In mijn nieuwe huis mocht ik meteen uit het mandje en kon ik op ontdekkingstocht. Het rook allemaal zo vreemd. Waar was de kattenbak ? "Oh jee" dacht ik nog " als ik maar geen ongelukjes maak ". Ik ging maar direct vragen aan ze waar alles was. Ze gingen het meteen vertellen ook. Daar stonden de brokjes, de kattenbak, bakje water. Speeltjes zag ik ook al liggen. Net zoiets als thuis. Ze hadden mooi dezelfde brokjes als thuis in Leiden. Ja, wist ik veel dat Sylvia brokjes had meegegeven en dat dit allemaal al voor mij geregeld was.

Ik was wel moe hoor en na mijn nageltjes even gescherpt te hebben aan die mooie krabpaal ben ik maar eens even gaan kijken wat Peter aan het doen was. Die zat in iets groots te lezen en toen ik erop sprong maakte het leuke kraakgeluidjes. Hij vond het ook wel leuk dat ik dat deed want hij ging er om lachen. Daarna ging ik ook nog een dutje doen bij Anita. Eindelijk ontspannen, even slapen, even bijtanken van alle spanningen. Ik ging helemaal in katzwijm.

liefs Hercules