Jaag als kat nooit op een pad.

Het was een sombere dag. Alles was vochtig. De grond, de struiken, bah...ik houd daar eigenlijk niet van. Die dag was ik echter erg actief. Ik ben onder de Hortensia gedoken en heb tussen de Hedera zitten friemelen want ik hoorde iets. Ik ben niet zo snel als Hercules dus het duurde een poosje voordat ik zag wat het was. Ik wist al dat het niet onze "tuinmuis" was want die piept er altijd bij. De daagt ons altijd uit, alsof hij wil zeggen " pak me dan..als je kan". Nou hij mag wel uitkijken want Hercules zal hem zeker een keer te pakken krijgen ( * Hercules is mijn vriendje ). Nou ik met mijn koppie in de struiken en ja hoor daar zag ik hem kruipen. Zo'n dikke pad met wratten. Het was zeker geen kikker want die zijn wat vlotter. Ik moest een beetje mijn ogen toeknijpen anders kreeg ik steeds takjes in mijn oog maar even mijn pootje uitstrekken en ja hoor....ik kon hem al aantikken. Toen ging de pad er weer vandoor. Ik moest even omlopen en via het Rozemarijnstruikje gaan. " Ja HEBBES ! Ohhhhw help wat gebeurt en nu, wat proef ik...wat ruik ik...HELLUP ! Ik geloof dat ik helemaal niet goed wordt. Baasje, Hercules...waar zijn jullie dan, help me". Ik draaide me om en liep weg. Ik begon te kwijlen en moest gruwelijk kotsen. Lieve hemel al mijn heerlijke brokjes eruit die net tevoren had gegeten. Chivas en Hercules stonden me verdwaasd aan te kijken en ik schaamde me zo erg. Mijn baasjes keken me ook verschrikt aan. Ik besloot maar te doen of ik flauw viel, het was te genant, echt waar. Mijn vrouwtjesbaasje nam me mee naar binnen toen ik uitgekotst was en ze heeft met veel water mijn bekkie afgedaan, dat hielp wel hoor! Ik bleef nog even schuimbekken maar daarna ging de vieze smaak wel langzaam weg. Pff dat was een opluchting. Ik ben maar even rustig gaan liggen buiten. Hercules heeft me een neusje gegeven en heeft me weer wat opgepoetst. Ik geloof maar dat ik het even rustig aan doe. Roosje

Hercules is mijn grote voorbeeld

september 2007:

Hercules is echt mijn held, mijn grote voorbeeld. Alles wat hij doet vind ik zo geweldig. Hij kan hardstikke goed springen en klimmen en hij verzint altijd leuke spelletjes om te doen. Hij snapt het baasje ook altijd heel goed terwijl ik dan echt grote vraagtekens heb. Dat vind ik ook zo knap van hem. Dan doe ik hem gewoon na en weet ik dat het goed is. Hij is verliefd op Roosje en als ik hem dan nadoe hoop ik dat Roos mij ook zo lief gaat vinden. Ik denk dat ze me een beetje een puber vindt.
Mrrauws van Chivas

De reddingsactie

Tjonge jonge..dat was me wat.
18 Augustus was het, van dit jaar ( 2007 ). We lagen heerlijk in onze mandjes toen we heel hard hoorden mauwen buiten. Mijn baasjes hadden het natuurlijk ook al gehoord. We dachten eerst dat het de buuf was, Lilly, die weer aan het ruzie maken was. Maar...nee hoor. Toen we uit het raam keken...EEN VRIENDJE IN NOOD. Helemaal in een spar geklommen hier achter ons huis. Ze zat boven in het topje, ze kon er niet meer uit. Mila heet ze. Ja, haar baasje maar roepen maar Mila kon er echt niet meer uit. De hele nacht miauwen want Mila durfde er toen nog steeds niet uit.

Ze was inmiddels bijna naar de top geklommen en liep daar een beetje op en neer op een dunne tak. Wat een lef. De volgende dag was ze er nog niet uit en heeft haar baasje de brandweer gebeld. " Eerst 24 uur wachten, de kat zal er vanzelf wel uitkomen " zeiden ze. Puh, wat denken die malloten wel !!!! Mila zou er heus wel uitgekomen na een dag en nacht op die tak, ze is niet dom. Ze kan er natuurlijk ècht niet uit!! Nu moest Mila nog een volle dag en nacht in de boom blijven en inmiddels zat ze volop te huilen. Ik hoorde het wel, van angst om de rondvliegende eksters maar ook van honger en dorst. Zeker weten dat ze naar haar warme mandje wilde.

Gelukkig hebben we een slimme buurvrouw, die belde de volgende ochtend meteen een kennis. Die man is dol op bomen omzagen en die was wel bereid in de boom te klimmen en Mila te redden. Dat was me een reddingsactie. EN GELUKT. Die man verdient honderden kattensnoepjes, muisjes, heerlijke blikjes en die mag zelfs Hercules zijn favoriete paarse pluis hebben. Mauws van Hercules !!!!

Stoeien is echt het allerleukste wat er is !

juli 2007

Ik stoei zo ontzettend graag, het is mijn hobby, voor elk uur van de dag. Je mag me ervoor wakker maken. Ik deed dat als kitten al en ik heb het ook geprobeerd met mijn baasjes. Die konden het iets minder waarderen. Ik ging dan hun hand beetpakken en erin bijten. Ook een beetje weer aflikken enzovoort. Maar ze konden het echt niet waarderen en ik kreeg iedere keer “NEE” te horen. Nou, dan is de lol er zo af hoor. Ik dacht nog dat het wel leuk zou zijn dat ik dan probeer hun hand te vangen met mijn kattepootjes en dat zij hem dan wegtrekken.
Maarrr....ze houden me niet tegen als ik met Hercules of Roosje stoei. Ze roepen wel eens: "hé Chief, nu is het wel genoeg hoor', maar dan ga ik gewoon nog eventjes door. Roosje vindt het niet zo leuk als ik op haar spring. Dat is het probleem met meisjes...die kunnen nergens tegen. Dan gaat ze gillen. Ja, en dan is het over met de lol want dan zijn natuurlijk alle ogen op mij gericht met een afkeurende blik van " Chivas, wat doe je nu weer !!!!"
Hercules, die is pas stoer. En als hij het niet kan winnen dan loopt hij heel COOL weg. Dat moet ik ook nog eens leren want ik wil altijd persee winnen, ik ga gewoon door en door. En dan word ik boos en ga ik mokken als ik niet kan winnen. Ook begint Hercules mij tijdens het stoeien gerust te poetsen en te wassen. Dan heeft hij gewoon geen zin meer om te stoeien. Dan pakt hij mijn kattenkopje in de houdgreep en poetst me helemaal bij!!! Maar als Hercules echt met me gaat stoeien, als hij in “the mood” is, dan is het voor mij echt feest. Dan rennen we om beurten achter elkaar aan, springen over elkaar heen, en duiken op elkaar, echt heel leuk. Ik kan dan wel uren bezig blijven.
Mrrauws van Chivas

Still in love with Roosje

2007

Ik ben nog steeds dol op Roosje. Ik heb haar voorzichtig en lief behandeld toen ze ziek was. Dat kon ze erg waarderen. Ik had zo met haar te doen. Ik gaf haar maar steeds een wasbeurt want ze kon zichzelf niet goed wassen, vanwege de pijn. Ze had daar ook niet zo'n zin in. Gelukkig is ze weer een beetje de oude. Ze is wel een beetje kleinzerig geworden sinds de operatie en dan gaat ze gillen als we gaan stoeien. Tja, dan moet ik natuurlijk meteen stoppen anders wordt het baasje boos. Slimme zet van haar.

Ik was een beetje bang toen Chivas hier kwam wonen, dat ze Chivas wel heel leuk zou gaan vinden maar gelukkig is ze nog steeds "op mij". Chivas is gewoon haar vriendje. Hij is ook wel heel lief maar ontzettend druk. Daar wordt Roosje soms ook wel eens gek van.

Hercules

Mijn nieuwe "thuis" bij Hercules en Roosje.

16 juni: Anita en Peter hebben me opgehaald. Een weekje later dan gepland, want Roosje was erg ziek. Ze wilden haar nog wat rust gunnen. Dat snap ik wel maar ik was er echt klaar voor. Ik was met alleen nog Chica, bij familie Lichter. Natuurlijk waren de kittens van Ullah er maar die zijn nog te klein om mee te spelen. Ik kon bij Uschi door het raam naar het binnenplaatsje. Heerlijk frisse lucht. Wel fijn dat ik hier bij mijn nieuwe baasjes ook naar buiten kan.

De reis vanuit Alken ging best goed maar natuurlijk was ik wel een beetje ongeduldig. Dat heb ik ook wel laten weten want ik heb constant geroepen; " is het nog ver? Is het nog ve-e-er?"

Ik vond het superspannend bij mijn nieuwe baasjes thuis. Hercules kwam meteen naar me toe en hij stelde zich meteen aan me voor. Roosje bleef iets verder weg staan. Ik zag wel dat ze iets aan haar pootje had. Ik heb me toen bedacht dat ik dat later maar eens moest bekijken. Eindelijk ging het mandje open, eindelijk kon ik eruit en gaan spelen. Eerst even de boel verkennen. ik was helemaal niet bang, ik voelde me meteen thuis.

Purrs Chivas

Nog een lange weg tot herstel.

14 juni 2007

Het heeft een poos geduurd maar de wond aan mijn pootje is eindelijk dicht. Nadat het verband eraf is gegaan is de ellende met mijn pootje begonnen. Het was zo dik dat de dierenarts een prikje gaf tegen het vocht. Hij kneep ook in mijn pootje en het vocht kwam langs mijn nageltjes en wondranden naar buiten. Het deed ook echt pijn. Er kwam ook een rode pijnlijke bult boven de hechtingen op mijn pootje. Die bult ging 4 juni open en er kwam pus uit. Op 8 juni kwam er een tweede gaatje naast. De dierenarts zei dat het niets gaf, het vuil moest er toch uit. Dat stelde me een beetje gerust want ik begon me ernstig zorgen te maken of het nog goed zou komen. Toen het 11 juni tijd was om de hechtingen eruit te halen werden de werkzaamheden al na de eerste hechting gestaakt. De wond ging open. Ik voel me nu dus best down. de wond is wel dicht maar ik voel me nog niet zo happy. Ik heb al drie antibioticakuren en andere behandelingen achter de rug. Gelukkig vrolijkt Hercules me af en toe op. Het is mooi weer en hij is steeds bij me. Het zal wel goedkomen.

Tot mauws, Roosje