Bijna gestikt in een kauwstaafje

Vandaag heeft het baasje iets nieuws meegebracht van de dierenwinkel. Hij heeft voor ons weer zalmbrokjes gehaald ( Die van Nutro Choice zijn overheerlijk, daar zijn we alledrie dol op ) en daarbij hadden ze iets nieuws....voor de kat was het in ieder geval nieuw. Kauwstaafjes dus. Voor hond en kat. Toen het uit het plastic werd gehaald rook ik het al....zalig! Roos en Hercules zag ik er even aan likken en ik dacht: opzij, opzij, laat mij maar even....!

Ik begon als een gek te kauwen maar dat viel nog niet mee om dat naar binnen te werken. Het was best wel taai maar wel echt héél lekker. Dus een twintig minuten later en pijn in mijn kaken had ik het staafje eindelijk op. Ik lustte er nog wel één maar die kreeg ik dus niet.

De volgende dag kreeg ik er weer een. Wat een feest, ik had er echt zin in. Ik weer kauwen en kauwen en kauwen maar toen zat ineens heel die staaf in mijn bekkie en verdorie..kuch.kuch..ik krijg dat ding niet...uch...terug. Hij blijft verdorie steken recht in mijn keel....kuch...argh.....HELLUP ik krijg hem niet eruit. Gelukkig was het vrouwtje een beetje bij haar positieven. Ze bedacht natuurlijk meteen dat ik dat ding nooit in twee minuutjes op kon hebben en ze greep me meteen bij mijn kop. Jah, niet te zacht hoor, hup gewoon in de houdgreep en ze wrikte zo mijn bek open en trok zo met haat vingers die kauwstaaf uit mijn bekkie. Gelukkig, lucht dat even op. Nou voor mij hoeft het niet meer hoor. Ik geloof ook niet dat ik ze nog krijg want ik zag dat ze in de afvalzak werden gegooid. Ik denk ook dat ze best nog naar de dierenwinkel terug zal gaan waar het baasje de staafjes gehaald heeft. Even haar hart luchten.

mrrauws ...kuch...van Chivas

Een "je-weet-wel-kater"

17 oktober, woensdag

Dit is me toch wel een zware dag geweest. Mijn baasje heeft me vanmorgen meegenomen naar de dierenarts. Ik ben nu een “je-weet-wel-kater”. Dat is op zich niet heel erg hoor, Hercules is er ook één en die is nog steeds best stoer en sterk èn ook heel aardig. Mijn hormonen begonnen al wel een beetje op te spelen want ik probeerde echt om Hercules te overwinnen. Ik begon er steeds meer lol in te krijgen want ik moest en zou de sterkste worden. Maar goed, daar gaat het nu niet om. Vanmorgen heeft het baasje me weggebracht. Ik moest mee in het mandje. Ik snap niet dat ik niet los op de stoel mag maar goed, ze zullen dit wel makkelijker vinden, denk ik.
Om half 9 werd ik opgewacht door Becky, die heb ik daar al eens eerder gezien, een heel aardig mens. Ze heeft een rustige, zware stem. Heerlijk. Nou, ik mocht later op de tafel en ik kreeg een prikje. Dat was echt niet leuk maar ik heb geen kik gegeven. Ik ben uiteraard heel stoer. Daarna ben ik een stukje kwijt. Ik weet het gewoon niet meer.
Ik werd ineens wakker…raar hoor als je niet eens weet dat je in slaap bent gevallen. Ik voelde me suf en dacht “jee-ohjee, ik val haast van mijn kattengraatje !! “ . “Poeh”, en van achter zit het ook niet helemaal lekker en ik heb zulke loodzware pootjes, het lijkt wel of ik ze bijna niet op kan tillen. Naast me zat een dame te huilen. Heel vervelend maar ik kon mijn hoofd niet even optillen om te kijken waarom ze nou huilde. Mijn kattenbrein wilde ook niet zo meewerken, ik kreeg het niet op een rijtje. Ik soesde nog even weg en toen ik weer wakker werd zag ik ineens Becky weer, nu met ons mandje. Ik hoorde haar praten tegen….hé dat was fijn, het vrouwtje was er al om me op te halen. Jippie, weer mee naar huis. Ik voelde me echt gelukkig. Ik liet me natuurlijk gewillig door Becky in ons mandje stoppen en kroop helemaal tegen het gaas aan zodat ik goed kon kijken. Ik hoorde Becky tegen het vrouwtje praten en ook hoorde ik ze zeggen dat ik erg lief was geweest ( nogal logisch!) en dat ik vanavond niets mocht eten omdat ik dan misschien wel misselijk werd. Nou dat zullen we dan wel zien.
Wel jammer dat het vrouwtje niet zo goed kan rijden. Ik schudde en hobbelde en schoof van voor naar achter in het mandje. Da’s was wel heel vervelend want ik wilde zo graag slapen, mijn ogen dicht doen. Mijn vrouwtje moest onder het rijden het mandje vasthouden dus ging ik tegen haar hand aan hangen. Ze kriebelde me zachtjes en zei dat we zo thuis waren.
Ze moest ook haar best doen om het mandje recht te houden. Ze had het reismandje weer niet zo slim in de auto gezet. Ik heb het baasje wel eens tegen haar horen zeggen dat ze de gordel om het mandje moest doen. Nou, dat doet ze echt nooit, ik denk dat ze gewoon niet weet hoe het moet.
Toen ineens moest ik ook nog eens heel nodig plassen en ik dacht al “dat ga ik echt niet ophouden”. Na weer een hobbel had je het al, ik kon het niet meer tegenhouden en plaste gewoon in het mandje. Ik hoorde het baasje al snuffen. Die had het al geroken. “Ja hoor vrouwtje, klopt, ik heb geplast!”
Gelukkig zei ze dat ze er niets om gaf, ik kon er immers ook niks aan doen. Nou dat heeft ze dan goed gezien.
Toen we eindelijk thuis waren mocht ik er meteen uit. Dat ging niet zo soepel hoor, ik waggelde meer het mandje uit. Een beetje hangend tegen de zijkant. Dan zou het niet zo opvallen dat ik zo suffig liep. Ha, daar had je Hercules. Ja snuffel maar eens goed, ik ben er weer. “Hoezo, ik ruik anders??” Oh nee, Roos is weer boos, ik hoor haar brommen tegen Hercules. Wat is er nou weer aan de hand? Vrouwen!!! Ja, ik heb in mijn mandje geplast maar that’s it, meer niet. Ik ga eerst maar wat eten. Ik wil nu brokjes. Het was natuurlijk weer niet veel wat ik kreeg maar wèl mijn favoriete smaak van brokjes, zalm. Kijk, het vrouwtje van mij die weet wat ik lekker vind. Daarna ben ik echt weer gaan slapen . Mijn favoriete slaapkussen lag in de kamer tegen de verwarming. Ik was zo vertrokken hoor, ik hield mijn oogjes echt niet meer open. Dat oppoetsen van mijn achterkantje komt later wel. Want ik ben nu een je-weet-wel-kater net als Hercules, mijn vriendje Arie en Broertje. Ik krijg er gewoon rode katerwangetjes van!!!!

Chivas

Vriendjes met Hercules en Roosje

Hercules vond me meteen leuk. Ik hem ook. Hij is een leuke speelkameraad. Ik heb al menig keer met hem gestoeid. Ik kan hem al aardig de baas nu. Ik vind Hercules zo aardig en hij is mijn grote voorbeeld. Ik ben graag bij hem in de buurt. Soms geeft hij me op mijn kop maar dan maakt hij het meestal wel goed met een heerlijke wasbeurt. Ik moet ook gewoon lief voor hem zijn. Ik weet wel dat ik heel druk ben.

De vriendschap met Roos ging in het begin niet makkelijk. Ze heeft vaak naar me gegromd en geblazen als ik te dichtbij kwam. Maar ik snap het wel, ze was natuurlijk bang dat ik haar pootje zeer zou doen met mijn drukke gedoe. Nu vindt ze me wel heel lief en ze daagt me soms zelfs voorzichtig uit. Ja, ze geeft nog steeds aan met een grom als ze me te lomp vind. Al met al heb ik het goed naar mijn zin.
Mijn baasjes zijn ook blij met me. Ik moest er wel aan wennen geaaid te worden. Ik wist daar gewoon niet goed raad mee. Ik ben nergens bang voor hoor, daar ligt het niet aan. Mensen om me heen, maakt me niets uit! Als ze maar niet steeds aan me zitten. Nu moet ik wel zeggen dat ik het toch wel lekker vind als ze me onder mijn kinnetje kroelen of als ze me 's ochtends wakker maken met een aaitje over mijn bol. Mmm.
Mrauws van Chivas

Mijn kattenkruidkussen !

Ik heb een kattenkruidkussen gehad. Afgelopen zomer hebben het vrouwtje en oma Kattenkruid geknipt en gedroogd. Oma heeft dat kattenkruid in een kussentje gestopt zodat we er op kunnen liggen. Ze was speciaal naar hier gereden om het te komen brengen. Ze was ook wel heel benieuwd wat we ervan zouden vinden. Nou, het kussentje viel bij mij wel in de smaak hoor. Eerst had Hercules er al even opgelegen, hij begon er warempel een beetje van te kwijlen en volop aan het kussen te likken. "houd op Hercules, ik moet er strakjes ook nog op liggen ! ". Het ruikt ook geweldig. Roosje was niet zo heel erg geinteresseerd en toen mocht ik. Nou ik dacht dat ik helemaal gek werd. Joehoe...wat zalig, laat me maar hier, op dat kussen....forever. Ik heb verder niets meer nodig, geen eten, geen drinken, geen speeltjes. Laat me maar hier op MIJN kussen. Ja. ineens was het mijn kussen...mijn mijn mijn mijn!!!!

Ik ga nog even verder draaien en rollen. Gelukkig werd ik later ook heerlijk rustig van het kattenkruid en heb ik een poosje lekker liggen slapen. Het avondzonnetje stond erop..mmmm!

mrrauw Chief

Met zijn drietjes buiten rondstruinen..

Het is lekker weer buiten. Bijzonder goed weer om eens een beetje rond te struinen. Wat op het bamboeblad kauwen. Mag niet van het baasje want dat schijnt gevaarlijk te zijn. We hebben niet voor niets kattengras staan. Maar af en toe moeten de kattentandjes het bamboeblad doorboren. Lekker lui liggen in het najaarszonnetje. Rollen over de stoeptegels zodat we eruit zien als een beest. Allerlei beestjes, stofjes en grond in ons vachtje. Tussen de planten liggen. Wat een heerlijk leven. We kunnen het gelukkig goed vinden met zijn drietjes en Roos durft sinds kort ook te klimmen op de plankjes die het baasje heeft bevestigd. Dat is wel lachen als je haar ziet trippelen. Maar, snel is ze wel. Niet zo snel als Hercules want die springt en rent echt het allersnelst van ons drietjes. Nu weer verder luieren... in de najaarszon.

kopjes van Chivas

Jaag als kat nooit op een pad.

Het was een sombere dag. Alles was vochtig. De grond, de struiken, bah...ik houd daar eigenlijk niet van. Die dag was ik echter erg actief. Ik ben onder de Hortensia gedoken en heb tussen de Hedera zitten friemelen want ik hoorde iets. Ik ben niet zo snel als Hercules dus het duurde een poosje voordat ik zag wat het was. Ik wist al dat het niet onze "tuinmuis" was want die piept er altijd bij. De daagt ons altijd uit, alsof hij wil zeggen " pak me dan..als je kan". Nou hij mag wel uitkijken want Hercules zal hem zeker een keer te pakken krijgen ( * Hercules is mijn vriendje ). Nou ik met mijn koppie in de struiken en ja hoor daar zag ik hem kruipen. Zo'n dikke pad met wratten. Het was zeker geen kikker want die zijn wat vlotter. Ik moest een beetje mijn ogen toeknijpen anders kreeg ik steeds takjes in mijn oog maar even mijn pootje uitstrekken en ja hoor....ik kon hem al aantikken. Toen ging de pad er weer vandoor. Ik moest even omlopen en via het Rozemarijnstruikje gaan. " Ja HEBBES ! Ohhhhw help wat gebeurt en nu, wat proef ik...wat ruik ik...HELLUP ! Ik geloof dat ik helemaal niet goed wordt. Baasje, Hercules...waar zijn jullie dan, help me". Ik draaide me om en liep weg. Ik begon te kwijlen en moest gruwelijk kotsen. Lieve hemel al mijn heerlijke brokjes eruit die net tevoren had gegeten. Chivas en Hercules stonden me verdwaasd aan te kijken en ik schaamde me zo erg. Mijn baasjes keken me ook verschrikt aan. Ik besloot maar te doen of ik flauw viel, het was te genant, echt waar. Mijn vrouwtjesbaasje nam me mee naar binnen toen ik uitgekotst was en ze heeft met veel water mijn bekkie afgedaan, dat hielp wel hoor! Ik bleef nog even schuimbekken maar daarna ging de vieze smaak wel langzaam weg. Pff dat was een opluchting. Ik ben maar even rustig gaan liggen buiten. Hercules heeft me een neusje gegeven en heeft me weer wat opgepoetst. Ik geloof maar dat ik het even rustig aan doe. Roosje

Hercules is mijn grote voorbeeld

september 2007:

Hercules is echt mijn held, mijn grote voorbeeld. Alles wat hij doet vind ik zo geweldig. Hij kan hardstikke goed springen en klimmen en hij verzint altijd leuke spelletjes om te doen. Hij snapt het baasje ook altijd heel goed terwijl ik dan echt grote vraagtekens heb. Dat vind ik ook zo knap van hem. Dan doe ik hem gewoon na en weet ik dat het goed is. Hij is verliefd op Roosje en als ik hem dan nadoe hoop ik dat Roos mij ook zo lief gaat vinden. Ik denk dat ze me een beetje een puber vindt.
Mrrauws van Chivas