De reddingsactie

Tjonge jonge..dat was me wat.
18 Augustus was het, van dit jaar ( 2007 ). We lagen heerlijk in onze mandjes toen we heel hard hoorden mauwen buiten. Mijn baasjes hadden het natuurlijk ook al gehoord. We dachten eerst dat het de buuf was, Lilly, die weer aan het ruzie maken was. Maar...nee hoor. Toen we uit het raam keken...EEN VRIENDJE IN NOOD. Helemaal in een spar geklommen hier achter ons huis. Ze zat boven in het topje, ze kon er niet meer uit. Mila heet ze. Ja, haar baasje maar roepen maar Mila kon er echt niet meer uit. De hele nacht miauwen want Mila durfde er toen nog steeds niet uit.

Ze was inmiddels bijna naar de top geklommen en liep daar een beetje op en neer op een dunne tak. Wat een lef. De volgende dag was ze er nog niet uit en heeft haar baasje de brandweer gebeld. " Eerst 24 uur wachten, de kat zal er vanzelf wel uitkomen " zeiden ze. Puh, wat denken die malloten wel !!!! Mila zou er heus wel uitgekomen na een dag en nacht op die tak, ze is niet dom. Ze kan er natuurlijk ècht niet uit!! Nu moest Mila nog een volle dag en nacht in de boom blijven en inmiddels zat ze volop te huilen. Ik hoorde het wel, van angst om de rondvliegende eksters maar ook van honger en dorst. Zeker weten dat ze naar haar warme mandje wilde.

Gelukkig hebben we een slimme buurvrouw, die belde de volgende ochtend meteen een kennis. Die man is dol op bomen omzagen en die was wel bereid in de boom te klimmen en Mila te redden. Dat was me een reddingsactie. EN GELUKT. Die man verdient honderden kattensnoepjes, muisjes, heerlijke blikjes en die mag zelfs Hercules zijn favoriete paarse pluis hebben. Mauws van Hercules !!!!

Stoeien is echt het allerleukste wat er is !

juli 2007

Ik stoei zo ontzettend graag, het is mijn hobby, voor elk uur van de dag. Je mag me ervoor wakker maken. Ik deed dat als kitten al en ik heb het ook geprobeerd met mijn baasjes. Die konden het iets minder waarderen. Ik ging dan hun hand beetpakken en erin bijten. Ook een beetje weer aflikken enzovoort. Maar ze konden het echt niet waarderen en ik kreeg iedere keer “NEE” te horen. Nou, dan is de lol er zo af hoor. Ik dacht nog dat het wel leuk zou zijn dat ik dan probeer hun hand te vangen met mijn kattepootjes en dat zij hem dan wegtrekken.
Maarrr....ze houden me niet tegen als ik met Hercules of Roosje stoei. Ze roepen wel eens: "hé Chief, nu is het wel genoeg hoor', maar dan ga ik gewoon nog eventjes door. Roosje vindt het niet zo leuk als ik op haar spring. Dat is het probleem met meisjes...die kunnen nergens tegen. Dan gaat ze gillen. Ja, en dan is het over met de lol want dan zijn natuurlijk alle ogen op mij gericht met een afkeurende blik van " Chivas, wat doe je nu weer !!!!"
Hercules, die is pas stoer. En als hij het niet kan winnen dan loopt hij heel COOL weg. Dat moet ik ook nog eens leren want ik wil altijd persee winnen, ik ga gewoon door en door. En dan word ik boos en ga ik mokken als ik niet kan winnen. Ook begint Hercules mij tijdens het stoeien gerust te poetsen en te wassen. Dan heeft hij gewoon geen zin meer om te stoeien. Dan pakt hij mijn kattenkopje in de houdgreep en poetst me helemaal bij!!! Maar als Hercules echt met me gaat stoeien, als hij in “the mood” is, dan is het voor mij echt feest. Dan rennen we om beurten achter elkaar aan, springen over elkaar heen, en duiken op elkaar, echt heel leuk. Ik kan dan wel uren bezig blijven.
Mrrauws van Chivas

Still in love with Roosje

2007

Ik ben nog steeds dol op Roosje. Ik heb haar voorzichtig en lief behandeld toen ze ziek was. Dat kon ze erg waarderen. Ik had zo met haar te doen. Ik gaf haar maar steeds een wasbeurt want ze kon zichzelf niet goed wassen, vanwege de pijn. Ze had daar ook niet zo'n zin in. Gelukkig is ze weer een beetje de oude. Ze is wel een beetje kleinzerig geworden sinds de operatie en dan gaat ze gillen als we gaan stoeien. Tja, dan moet ik natuurlijk meteen stoppen anders wordt het baasje boos. Slimme zet van haar.

Ik was een beetje bang toen Chivas hier kwam wonen, dat ze Chivas wel heel leuk zou gaan vinden maar gelukkig is ze nog steeds "op mij". Chivas is gewoon haar vriendje. Hij is ook wel heel lief maar ontzettend druk. Daar wordt Roosje soms ook wel eens gek van.

Hercules

Mijn nieuwe "thuis" bij Hercules en Roosje.

16 juni: Anita en Peter hebben me opgehaald. Een weekje later dan gepland, want Roosje was erg ziek. Ze wilden haar nog wat rust gunnen. Dat snap ik wel maar ik was er echt klaar voor. Ik was met alleen nog Chica, bij familie Lichter. Natuurlijk waren de kittens van Ullah er maar die zijn nog te klein om mee te spelen. Ik kon bij Uschi door het raam naar het binnenplaatsje. Heerlijk frisse lucht. Wel fijn dat ik hier bij mijn nieuwe baasjes ook naar buiten kan.

De reis vanuit Alken ging best goed maar natuurlijk was ik wel een beetje ongeduldig. Dat heb ik ook wel laten weten want ik heb constant geroepen; " is het nog ver? Is het nog ve-e-er?"

Ik vond het superspannend bij mijn nieuwe baasjes thuis. Hercules kwam meteen naar me toe en hij stelde zich meteen aan me voor. Roosje bleef iets verder weg staan. Ik zag wel dat ze iets aan haar pootje had. Ik heb me toen bedacht dat ik dat later maar eens moest bekijken. Eindelijk ging het mandje open, eindelijk kon ik eruit en gaan spelen. Eerst even de boel verkennen. ik was helemaal niet bang, ik voelde me meteen thuis.

Purrs Chivas

Nog een lange weg tot herstel.

14 juni 2007

Het heeft een poos geduurd maar de wond aan mijn pootje is eindelijk dicht. Nadat het verband eraf is gegaan is de ellende met mijn pootje begonnen. Het was zo dik dat de dierenarts een prikje gaf tegen het vocht. Hij kneep ook in mijn pootje en het vocht kwam langs mijn nageltjes en wondranden naar buiten. Het deed ook echt pijn. Er kwam ook een rode pijnlijke bult boven de hechtingen op mijn pootje. Die bult ging 4 juni open en er kwam pus uit. Op 8 juni kwam er een tweede gaatje naast. De dierenarts zei dat het niets gaf, het vuil moest er toch uit. Dat stelde me een beetje gerust want ik begon me ernstig zorgen te maken of het nog goed zou komen. Toen het 11 juni tijd was om de hechtingen eruit te halen werden de werkzaamheden al na de eerste hechting gestaakt. De wond ging open. Ik voel me nu dus best down. de wond is wel dicht maar ik voel me nog niet zo happy. Ik heb al drie antibioticakuren en andere behandelingen achter de rug. Gelukkig vrolijkt Hercules me af en toe op. Het is mooi weer en hij is steeds bij me. Het zal wel goedkomen.

Tot mauws, Roosje

Het vliegt, het is kobaltblauw en….niet snel genoeg!

Ik zag iets vliegen in de lucht. Mijn aandacht werd getrokken omdat het blauw was met prachtig mooie glinsterende vleugels....nee, geen vlinder, dat was het niet. Deze dingen zie ik wel vaker vliegen onder het doek van ons zitje. Dan kan ik er meestal niet bij. Maar deze kan ik wel te pakken krijgen. Ik er achteraan. Ik kon via de plankjes die het baasje overal heeft gemaakt heel gemakkelijk bij het blauwe geval komen. HEBBES!!! In één keer nog wel, een persoonlijk record. Deze jongen was mooi groot en hardstikke blauw. Ja baasje, ja vrouwtje, kijk maar eens wat ik gevangen heb, helemaal zelf gedaan. Ik ben weer op de grond gesprongen en ik heb hem op mijn gemakje opgepeuzeld. Wat het is weet ik niet maar het was heerlijk. Lekker knisperend en knapperig. In ieder geval was het geen vlinder want dan hadden ze vast afgenomen van mij. liefs en mrrauws Hercules

Dit doet echt pijn !

Allejezus wat doet dit zeer. Het is vandaag 1 juni 2007.

Gisteren ben ik aan mijn pootje geopereerd. Wat een hel. Een heel middenvoetsbeentje eruit. Het gezwel zat te vast op het bot. Ik werd door Anita opgehaald en was zo dizzy als een konijn. De narcose heeft er flink ingehakt. Ik voel me zo rot. Mijn bazinnetje was zo lief voor me maar ik wist met mezelf geen raad. Ik mocht bij haar op bed slapen. Dat kwam omdat ik 's avonds steeds rond wilde lopen maar dan wankelde ik en viel ik overal van af. Zo op bed kon ze me goed in de gaten houden. Mijn baasje was op reis naar Zwitserland. Daar lag ik met dat rode verband en een pootje dat "klopte". Oef wat deed dat zeer. Het verband ging steeds strakker zitten en ik moest piepen van de pijn. Gelukkig begreep mijn bazinnetje het en ze probeerde het verband in te knippen. Ze deed me pijn en ik vluchtte van het bed af in de krabpaal. Maar mijn pootje werd heel dik en in de ochtend zag ze dat en ze sleurde me werkelijk waar aan mijn haar uit de krabpaal. Ze pakte me in de houdgreep en knipte het verband nog verder in. daarna werd ik meteen in de reismand gezet. Ik hoorde haar bellen met de dierenarts. Nooit gedacht dat ik blij zou zijn om er weer heen te moeten. Om 8 uur vanmorgen was het zover. John heeft het verband eraf gehaald . Ik had een poot zo dik en plat als een steelpan. Dit komt vast nooit meer goed. Eerst maar wat slapen nu het verband eraf is.

Roos