Ouders van Roosje

papa Nesta d'Amor ( links )en mama Amber The little Prairie.

Mijn nieuwe thuis ( Hercules )

25 maart 2006

In mijn nieuwe huis mocht ik meteen uit het mandje en kon ik op ontdekkingstocht. Het rook allemaal zo vreemd. Waar was de kattenbak ? "Oh jee" dacht ik nog " als ik maar geen ongelukjes maak ". Ik ging maar direct vragen aan ze waar alles was. Ze gingen het meteen vertellen ook. Daar stonden de brokjes, de kattenbak, bakje water. Speeltjes zag ik ook al liggen. Net zoiets als thuis. Ze hadden mooi dezelfde brokjes als thuis in Leiden. Ja, wist ik veel dat Sylvia brokjes had meegegeven en dat dit allemaal al voor mij geregeld was.

Ik was wel moe hoor en na mijn nageltjes even gescherpt te hebben aan die mooie krabpaal ben ik maar eens even gaan kijken wat Peter aan het doen was. Die zat in iets groots te lezen en toen ik erop sprong maakte het leuke kraakgeluidjes. Hij vond het ook wel leuk dat ik dat deed want hij ging er om lachen. Daarna ging ik ook nog een dutje doen bij Anita. Eindelijk ontspannen, even slapen, even bijtanken van alle spanningen. Ik ging helemaal in katzwijm.

liefs Hercules

Gefopt en in een mandje gestopt...

Anita en Peter kwamen bij mij in Leiden. Ze hadden een mandje meegenomen. "Leuk", dacht ik nog " ik kruip er gezellig in". De anderen waaronder Annie, Beauty, Amy en Aricia vonden het ook allemaal leuk maar ja, die waren iets slimmer. Die gingen even snuffelen en daarna waren ze weer weg. Ikke niet, ik ging gewoon liggen. Mijn mama kwam me nog even wassen en ik vond het allemaal wel lekker.
Een wasbeurtje, lekker op een fleecedekentje liggen. Toen ging ineens het deurtje dicht en zat ik zo in een ronkende auto !!!!
Ik roepen dat ik naar huis wilde en dat dit niet de bedoeling was. Ik vond ze natuurlijk wel aardig maar ik ging liever terug naar huis, zelfs naar Aricia die altijd zo wild met me stoeit. Ik merkte wel dat Anita en Peter me gerust wilde stellen want ze gaven me wat brokjes maar daar had ik nou net even geen zin in! " Ik wil naar hui-ui-uis !"
Mrauw purr van Hercules

" Ik wil mezelf even voorstellen, ik ben Hercules" .

Hallo mrauw, hier mijn verhaal. Ik ben Hercules.
Ik ben 25 maart opgehaald in Leiden door Peter en Anita. Zij zijn mijn nieuwe personeel. Ja, honden hebben een baasje maar een kat, zeker zo'n mooie kater als ik, heeft personeel. Het is niet zo, dat ik altijd op mijn wenken bediend wordt hoor....maar ze zijn wel heel lief voor me. Van Anita krijg ik mijn natje en droogje, zij praat ook veel met me. Peter kroelt me op zijn tijd en maakt leuke dingen voor ons zoals de klimplanken in de kattenren.

Ik ben geboren bij Rosalinda en Sylvia in Leiden. Mijn papa is Pickwick of The Templegates uit Schotland en mijn moeder is Jadwiga's Tosca.
Ik heb twee broertjes. Harvey en Herbie, allebei zwart chinchilla. Harvey is nog knuffeliger dan ik en Herbie is wat stiller. Ik zit overal een beetje tussenin. Nou niet dus. Ik knuffel en praat er lustig op los.

Miauws van Hercules

ouders van Hercules

Papa Templegates Pickwick ( links ) en Mama Jadwigs Tosca

Laat ik ons even voorstellen.

Mrauw...

Laat ik me voorstellen, ik ben Hercules The Lovely Amor. Ik ben de eerste die in 2006 bij Peter en Anita is gaan wonen. Voorheen zijn er natuurlijk wel andere kattenwezens geweest maar die ken ik alleen van verhalen. Ik ben geboren op 17 december 2005 in Leiden bij familie Wassenaar. Ik ben een black silvershaded Britse Korthaar kater. Na mij is Roosje hier komen wonen. Ik moet zeggen dat ik haar wel heel leuk en charmant vind. Ze heet officieel Rosa of the Little Dreamhouse ( dat vind ik een rare naam ! ). Ze is een black tabby spotted Scottish Fold poesje en ik vind haar heel mooi. Ze is geboren op 28 januari 2006 te Rijkevorsel in België bij Iréne. Verder is de hekkensluiter hier Tay's Cherry Moon Chivas Regal. Hij is 15 maart 2007 geboren. Ook in België, in Alken. Hij is een blauw Scottish Fold katertje. Hij is reuze lief hoor maar...druk!!

Abby's verhaal over FIP / 03 februari 2006

03 februari 2006 vrijdag
’s Ochtends ligt ze nog in haar mandje en ze spint volop als ik naar haar toe kom. Ik neem haar mee en leg haar op bed. Ze ligt aan onze benen en spint dat het een lieve lust is. Dan springt ze van bed af en strompelt ze naar de kattenbak. Als ze weer terug is leg ik haar op bed en komt ze een beetje naar ons toe. Ze spint en geeft heel zachtjes kopjes. Ze beweegt wat met haar achterpootjes en een voorpootje alsof ze me wil pakken. Dan kruipt uit zichzelf onder het dekbed waar ze even blijft liggen. Da’s te warm dus dan maar het kopje onder het dekbed uit.
Dan kruipt ze naar het voeteneind en als Peter zich gaat aankleden lukt het me haar naar me toe te lokken. In etappes dat wel, net of ze te moe is dat stukje in een keer te lopen en blijft ze heerlijk naast me liggen. We hebben tot kwart over 9 geslapen. Als ik opsta ga ik eerst naar het voorkamertje om de kattenbak van Abby mee naar beneden te nemen en zie voor de kattenbak dat de krant helemaal nat is, geel en op de rand van de ingang van de kattenbak ook. Ik ruik eraan maar ruik helemaal niets. Geurloos. Plas zou je op zijn minst moeten ruiken, toch? Ik neem Abby mee naar beneden en leg haar in het hangmandje.
Ik bel daarna Peter op die gaat de dierenarts bellen. Ze komt vanavond langs tegen zessen. Dan gaan we samen kijken wat we gaan doen. Abby is zo ziek.

Ik heb wat foto’s gemaakt van Abby. Elke keer als ik bij haar kom en ze spint dan ga ik twijfelen. Doen we er wel goed aan dat we de dierenarts laten komen ? Moeten we het niet nog een paar dagen aankijken ? Zou het niet iets anders zijn ? Maar als ik haar even later uit het mandje til om te kijken of ze op de kattenbak moet, voelt ze helemaal slap. Als ik haar neerzet moet ik haar topjes van haar voorpootjes rechtzetten anders zitten ze dubbel. Ze schuifelt weg van de kattenbak en laat zich meteen vallen. Dit is echt zielig. Ik zet haar maar snel weer in het mandje. Lieve Abby, ze heeft het zelf inderdaad niet door en ze spint weer verder.

Ik moet even weg en als ik terugkom zie ik dat ze in het hokje van de krabpaal is gekropen, ze ligt daar maar wat voor zich uit te staren. Ik probeer of ze wat van de Vita Kraft stick lust, Ze heeft zelfs geen controle over het bijten want ze bijt heel hard in mijn vinger. Ze eet een heel klein friemeltje.
Om een uur of vijf gaat ze even naar de kattenbak. Ze stapt erin maar kan de moeite niet meer opbrengen om een stap verder te zetten, zodoende plast ze uit de kattenbak. Haar urine is donkergeel van kleur. Van vanochtend is dus ook urine geweest. De krant is weer helemaal nat. Ze draait zich om en ligt half op de natte krant. Ik maak haar een beetje droog en til haar op en zet haar voor het waterbakje. Ze maakt veegbewegingen met haar pootje, als wil ze het begraven en als ze aanstalten maakt om naar haar hangmandje te klimmen til ik haar op en zet ik haar in het mandje. Die moeite hoeft ze niet meer zelf te doen.
Voordat de dierenarts komt ligt ze wat onrustig in haar mandje, waarschijnlijk weet ze niet zo goed hoe ze moet gaan liggen. Haar buik zit haar vast ook erg in de weg. Ze ligt nog wel steeds op haar eigenwijze “ Abby manier ” kin over het randje te kijken. We hebben het laatste uurtje tot de dierenarts komt tegen haar gebabbeld en haar geaaid.

Vrijdagavond 3 februari
De dierenarts komt om 18:00uur. Ze kijkt nog even naar Abby en ziet ook hoe ziek ze is. Ze zegt ook dat ze echt niets meer voor Abby kan doen en dat het zo sneu is omdat ze zo jong is en dat ze zo mooi is.

Peter neemt Abby op schoot zodat het spuitje met narcose kan worden gegeven in haar kontje. Ze vindt dit echt niet leuk en wil toch van schoot af. Ze kan amper nog lopen. Peter schrikt hier erg van, dit heeft hij nog niet gezien. Ik ga een handdoek pakken in de keuken voor als ze overgeeft. Als ik in de kamer terugkom zie ik Abby wankelend lopen en til ik haar meteen op. Als ik haar vast heb voel ik haar hartje rustiger worden. Ik blijf haar vasthouden, wieg haar en praat zachtjes tegen haar. Ze blijft heel rustig liggen. Gelukkig hoeft ze niet over te geven en ze valt heel rustig in slaap. Dan ga ik met haar op de bank gaan zitten en aaien en knuffelen Peter en ik haar. Peter neemt haar over als de dierenarts aan Abby de laatste injectie gaat geven. Haar lichaampje vecht nog even maar daar merkt ze zelf niets meer van. We houden haar nog een poos vast en blijven haar aaien en kussen. We zullen die lieve kleine schat zo gaan missen. Dat blijven we ook zeggen tegen haar. Peter legt haar in een mandje met haar “eigen trui”. Op die trui ligt ze altijd te slapen op het voorkamertje.

Lieve Abby… ze is er niet meer.