Abby's verhaal over FIP / 2005 - 23 januari 2006

Abby is geboren op 9 september 2005. Haar moeder was de blauwe Scottish Fold Purdy en haar vader Chocolate Brits korthaar Youk. Ze is 30-11-2005 bij ons komen wonen.

5 december 2005
Abby heeft bijna vanaf de eerste dag dat ze bij ons is waterige oogjes, af en toe zijn ze ook een beetje ontstoken en komt er vuil uit. Ze proest en niest ook ( ’s ochtends worden we steevast met een proest recht in ons gezicht begroet als ze ons wakker komt maken ) dus hebben we haar mee naar dierenarts. Abby krijgt Amoxival 40mg, een kuurtje Antibiotica van 5 dagen. De tabletjes stop ik in wat blikvoer en dat eet ze eigenlijk heel goed op. Omdat ze toch wat stinkende ontlasting heeft krijgt ze ook nog een wormenkuurtje. Dit is de laatste keer gegeven met haar laatste inenting op maandag 28 november maar een keer extra kan geen kwaad.
Daarna gaat het een poosje redelijk met Abby maar het blijft kwakkelen wat haar oogjes betreft. Ze is heel lief en heel aanhankelijk. Ze speelt volop en maakt vorderingen bij Sam die haar eerst genegeerd heeft. Sam begint haar toch wel interessant te vinden en dat is ze natuurlijk ook. Ze is zo apart! Ze vindt echt alles leuk om mee te spelen, dozen, de krabpalen, muisjes, Sammetje. Als ze straks wat groter is mag ze mee naar buiten. Ze lijkt nu wat verkouden dus houden we haar binnen.

30-12-2005 maandag
Nog steeds heeft Abby luchtwegproblemen. Nog maar eens naar de dierenarts maar die vindt dat we het maar even aan moeten kijken met Abby. Soms heeft het wat tijd nodig en moet ze zelf haar afweer opbouwen. Dan worden haar oogjes wel beter. Dat zit me niet lekker en ik besluit vandaag met Abby naar een andere dierenartsenpraktijk te gaan. Die dierenarts onderzoekt Abby en ze krijgt een injectie Nuflor. Dit is een sterk antibioticum en de dierenarts zegt dat het even pijnlijk is voor Abby. Nou, ik denk bij mezelf dat het wel mee zal vallen want ook Sam heeft wel eens een injectie gehad en daar geeft ze niets om. Sam reageert vaak amper op een spuitje. Maar nee, dit doet Abby wel zeer want ze sist en blaast en gaat dan zo snel als ze kan in haar mandje waar ze nog even na zit te blazen en miauwen. Verder moet ze 5 dagen lang 2 x daags Doxoral innemen ( Doxy ) 1 ml via een spuit in haar bekje. Dit spul ruikt heel zoetig en Abby vindt het niet echt vies. Dus elke ochtend kijkt Sam mee hoe Abby dit goedje krijgt en daarna krijgen ze samen als beloning een klein beetje blikvoer in de keuken. Dit vinden ze heerlijk en ze zijn er al snel aan gewend maar na 5 dagen is het drankje op en dus komt er ook niet meer elke ochtend blikvoer. Helaas dames.
Halverwege januari gaat het echt goed tussen Abby en Sam. Op een zaterdagavond liggen ze voor het eerst echt samen op de krabpaal naast de bank. Abby op het hoogste plateau en Sam ernaast op het iets lagere plateautje. Abby daagt Sam een beetje uit maar uiteindelijk liggen ze allebei te pitten. We zijn hier erg blij mee.

20-01-2006
Dit weekend van 21 en 22 januari gaat het met allebei de dames wat minder. Sam gaat nog wel af en toe naar buiten maar het is maar steeds voor eventjes wat water te drinken. Abby is ook wat lustelozer. Normaal gesproken daagt ze Sam uit als het maar eventjes kan. Gaat ze achter de deur wachten tot Sam voorbij komt. Springt dan op Sam en sjeest er als een speer vandoor om maar geen tik te krijgen. Dit doet ze zo grappig en volgens mij vindt Sam het stiekem wel heel leuk.

23-01-2006 maandag
Abby heeft een dik buikje gekregen en haar oogjes zijn nog steeds niet schoon. Ze is ook veel rustiger, ze rent en speelt bijna niet. We hebben een paar dagen geleden nog grapjes gemaakt omdat ze een zelfde buikje krijgt als dat Sam vroeger had. Sam is nu zeker een kilo of misschien zelfs meer lichter als een jaar geleden. Ik heb Sam een poos geleden nog een keer gewogen en toen was er al een kilo af dus waarschijnlijk is ze nu wel twee kilo lichter. Haar heupgewricht begint wat uit te steken en haar pootjes zijn ook knokiger.
Vanmiddag tot twaalf uur gewerkt en daarna vrijgenomen. Ik rijd om 13:00 uur naar de dierenarts met Abby. Ze zit flink te klagen onderweg dat ze eigenlijk niet wil gaan. Maar ik heb gezegd dat het echt even moet en dat we daar zo weer weg zijn. Er zitten nog 3 honden voor haar in de wachtkamer. Een klein hondje naast ons, interesseert zich wel erg voor Abby en snuffelt aan het reismandje. Eindelijk aan de beurt. Ik vertel dat ik al eerder met haar ben geweest maar dat ze nog steeds wat natte oogjes heeft en dat ik wel vind dat ze een dik buikje heeft.

Hij gaat aan haar buikje voelen en Abby geeft toch wel wat pijn aan. Hij luistert ook nog naar haar longetjes en hartje. Dat klinkt in ieder geval helemaal goed. Hij vertelt dat hij haar verdenkt van FIP. Ik schrik me dood. Ik heb wel iets over FIP gelezen maar weet er niet helemaal het fijne van maar wèl dat het NIET goed is als het dat daadwerkelijk is.

Hij zegt dat er verder niet veel aan te doen is. Bloedonderzoek zou een kwelling zijn, ze is nog zo klein. Ze zou daar een trauma van overhouden. Door alle emoties vergeet ik op dat moment verder te vragen. De vragen komen later thuis pas. Als eerste krijgt ze weer een vervelende injectie Nuflor. Weer sissen, blazen en meteen haar kooitje in. Verder moet ik haar thuis een week lang twee tot drie maal daags oogzalf geven, Aureomycine. Ik krijg nog een pilletje tegen de wormen mee. De dierenartsassistente haalt haar weer even uit het kooitje om haar te wegen. 2,2 kilo. “ Wat een mooi zwart poesje !” zegt ze nog. Ik laat haar maar in die waan en zeg maar niet dat ze donkerbruin is. Het gewicht betekent dat ze vanaf 15 december een kilo is aangekomen, wat dus niet kan. Maar dat is dus het vocht in haar buikje. Als ik thuiskom met Abby geef ik haar maar meteen het wormenpilletje dat ze met een beetje blikvoer zo naar binnenwerkt. Het oogjes zalven vindt ze minder fijn en het wordt elke keer meer een klus om de zalf in haar oogjes te doen. Ze sputtert ontzettend tegen en miauwt er heftig bij. In de namiddag bel ik nogmaals de dierenarts, ik heb wat over FIP opgezocht net en heb wat vragen. Uiteindelijk heb ik het idee nog niets wijzer te zijn als ik de hoorn neerleg. Wat ik wel weet is dat ze sloom is en een dikke buik heeft wat op FIP wijst. Haar oogjes zijn vaak dichtgeknepen wat ook op FIP kan wijzen. Pijnlijke oogjes?? Maar ze glanst, ze eet en drinkt goed en spint volop. Dus ze lijkt zich niet echt ziek te voelen!?? Maar misschien heeft ze toch het afgelopen weekend wel koorts gehad ( wat ook bij FIP past ) toen ze uit haar mandje een paar keer languit op de grond ging liggen. Het zou best kunnen!

Deel III: Sam: "Mijn laatste rondje gelopen in de tuin".

....Uiteindelijk heb ik nog een laatste rondje gemaakt in de tuin. Eventjes in het zonnetje gezeten, het was een mooie dag, het was 26 januari 2006. Ik moest zien of ik mijn territorium met een gerust hart achter kon laten. Ik heb wat water gedronken uit mijn emmertje buiten. Toen ik weer binnen was ben ik niet, zoals gewoonlijk, naar boven gegaan. Ik ben in de kamer op de convectorput gaan liggen, lekker warm. Ik was moe en ik had het koud. Laat ze maar komen dacht ik. Het is goed zo. Ik kon er op deze manier straks zijn voor Abby. Ze was ondertussen ook erg ziek en het was voor de baasjes zo moeilijk om voor twee zieke katten te zorgen. Abby had nu een enorme dikke opgezette buik met vocht. Het heette FIP en ze kon niet meer beter worden. In twee weken tijd ging ze enorm hard achteruit. De altijd vrolijke Abby, ze was nu zo stil maar ze hield er nog steeds van om gekriebeld en geaaid te worden door de baasjes. Dan kon ze zo hard spinnen dat ik haar vanaf hierboven kon horen. Ze lag alleen nog maar, de hele dag, stil in haar hangmandje. Ze kwam er alleen nog uit om een likje water of één brokje te nemen. Plassen lukte ook bijna niet meer, althans de coördinatie was niet meer zo best en ze plaste meestal over de rand van de kattenbak. Daar had ze geen benul van hoor, het ging volkomen langs haar heen. Daarna sleepte ze zich terug naar haar mandje. Onderweg moest ze een paar keer rusten, zo moe was ze. Ze werd dan door het vrouwtje in het mandje getild want daar kon ze zelf niet meer inspringen. Het was zo zielig voor Abby.
Onze baasjes vonden het genoeg en ze hebben Abby naar mij toe laten gaan. Het was 3 februari en ze vroegen mij in gedachten of ik goed voor haar zou zorgen. Het was nu een week geleden dat ikzelf afscheid heb moeten nemen en nu was het voor Abby ook zover. Haar papa is hier nu ook, hij had helaas ook FIP en waarschijnlijk had Abby daarom de pech om het ook te krijgen. Liefs en heel veel mrauwels van Sammie

Deel II: Sam: "Jammer dat ik ziek werd".

....Jammer dat ik ziek werd en niet meer geopereerd kon
worden, dan had ik nog langer kunnen blijven. Niet dat ik zo dol ben op operaties. Ik heb er genoeg gehad om te weten dat het niet leuk is. Ik had al eens eerder een tumortje gehad aan mijn teentje. Dat bleef maar bloeden. Dat tumortje konden ze wel weghalen. Die grote in mijn hals niet. Die zat muurvast. Ze hebben een punctie gedaan. Zonder narcose. Ik voelde het niet eens, zo dik was die bult. Het was opgestuurd naar het Pathologisch Laboratorium. Ze wisten bijna zeker dat het uitgezaaid was ( i.v.m. de tumor aan mijn teentje ). Ik wist het in augustus 2005 en in januari erna ging het steeds slechter met me. Eind november 2005 kwam Abby hier wonen. In het begin moest ik niets hebben van haar. Jeetje, ik dacht " ik blijf boven wonen". Later vond ik dat jonge katje wel heel schattig. Ik ging echt van haar houden, ze was zo leuk. Ze ging me steeds opwachten achter de deur en dan ging ze me bespringen om daarna keihard weg te rennen. Op de krabpaal ging ze me ook steeds uitdagen maar gezellig was het wel. Totdat ze ook ziek werd. Dat vond ik wel heel erg. Ze was nog zo jong. 5 maanden oud en ze kon niet meer beter worden! Helaas was ik eerst aan de beurt. Ik kreeg het eten niet meer weg doordat die bult in de weg zat. Het drinken ging ook steeds slechter, het slikken ging moeilijk. De kilo’s vlogen er bij mij af en ik was nooit de magerste met mijn 6 kilo. Ik had niet echt pijn hoor maar ik werd zo zwak en kon nog maar moeilijk de trap opkomen. Ik had namelijk niet meer zoveel zin om in de kamer te zijn.. Natuurlijk vond ik de baasjes en Abby nog steeds lief maar ik wilde graag in alle rust liggen. Lekker boven, in mijn mandje of op zolder........

Deel I: Sam: "Ik zal jullie nooit vergeten !"

Ik ben helaas niet meer bij mijn baasjes. Ik moest de wereld verlaten omdat ik zo ziek was dat ik amper nog kon lopen. Ik had graag nog wat langer willen blijven want ik wist dat mijn baasjes me niet wilden missen, ze houden nog steeds heel veel van mij ook al ben ik er niet meer. Maar hier zaten ze op me te wachten, ook mijn vriendje Mick. Ze wisten dat mijn tijd beneden er op zat. Ik zou nooit meer beter worden. Ik mis ze wel, mijn baasjes maar ik voel me nu gelukkig en blij want ik heb geen last meer met slikken. Ik ben ook niet meer zo vreselijk moe en ik heb geen pijn. Maar ik vond het leven bij mijn baasjes ook zo leuk.
Ik ben in 1993 bij het vrouwtje komen wonen en ik heb daar verschillende kattenvrienden gehad in de buurt waar ik toen woonde. Zelfs een hondenvriendje, Moos. Het baasje heeft in het begin veel met me te stellen gehad dus heb ik besloten toen ik volwassen was om het roer om te gooien en het haar wat makkelijker te maken. Ik krabde eerst aan de bank, liep alle planten stuk, klauwde aan de houten kastjes, kroop in de koelkast en stookte mijn beste vriend Mick op om steeds tijdens het eten op tafel te klimmen en eten weg te jatten. Mick werd op straat voor het huis aangereden en ging toen weg van mij. Nu begrijp ik waar hij heen is gegaan. Hij heeft hier op mij gewacht. Ik heb moeten janken toen ik hem hier zag, zo blij was ik.
Ik ben met het vrouwtje verhuisd naar het baasje. Eerst op een flat, daar had ik een balkon. Dat vond ik niet erg hoor, ik hoef niet persé "de hort op". Binnen kon ik ook rennen, springen en 's nachts mijn baasjes wakker maken. Ik heb het fijn gehad. In mijn laatste huis kon ik wel buiten lopen, in de tuin. Ik had niet zo de behoefte eruit, over de schutting, te gaan. Ik had gezien wat er met Mick gebeurde. Ik hield wel de wacht hoor, in de tuin. Geen vreemde buurkatten in MIJN tuin. Ik heb er een keertje een over de schutting gejaagd. Nou de witte haren lagen op de stoep en ik kan je zeggen die zijn niet van mij want ik ben zwart. Ik ben heus niet heel stoer, eigenlijk ben ik best een bangerik maar als het om je eigen tuin gaat moet je het niet laten merken dat je bang bent. Ik was wel erg bang voor vuurwerk ( dan kroop ik weg in de kledingkast, lekker veilig ) en andere soorten hard geluid. Wat ik ook geweldig vond was om tussen de baasjes in te liggen als ze op bed lagen. Meestal ging ik als het licht uitging, aan het voeteneind liggen slapen. Ik heb een eigen krabpaal gehad maar die moest ik niet, ik wilde een stoel en die heb ik gekregen. Ik zie dat ze hem nog steeds hebben op zolder, hihi, het vrouwtje kan er geen afstand van doen en je moet eens zien hoe het eruit ziet. Ik luisterde altijd goed naar haar. Als ze riep kwam ik meteen. Soms sputterde ik tegen en mrrauwelde ik tegen haar maar ik deed wel altijd wat ze zei. Ik was dol op allebei mijn baasjes en wachtte ze altijd op als ze thuiskwamen. Dan stond ik al bij de deur. Ik herkende zelfs hun auto. Drinken deed ik altijd buiten, uit een emmer. Regenwater is nou eenmaal veel lekkerder als kraanwater. Tenslotte is het een beetje mijn oerinstinct om zelf mijn water buiten op te zoeken. Ik was ook dol op spulletjes verslepen. Nee, geen speeltjes maar spullen van de baasjes. Sokken uit de kast halen, onderbroeken, handdoeken noem maar op. Het was altijd een verrassing als ze dan thuis kwamen wat ik nu weer had gepresteerd. Ze vonden het heus wel leuk hoor want ze moesten er altijd om lachen. Als ze visite hadden haalde ik die truc ook wel eens uit en sleepte ik gewoon ook wat de kamer in. Dat mekkerde ik er ook wat bij om het leuker te maken. Verder …die heerlijke zomers in de tuin, lekker in het gras liggen of heerlijk liggen draaien in het kattenkruid. Zalig, als ik dan een beetje high werd van dat spul........

Sam

Sir Archibald Glenlivet ( augustus 2005 )

Augustus 2005
Het was qua weer een hete, benauwde periode met veel onweer! (We hadden 'vakantie'! En het begon voor ons met een domper op medisch gebied voor John ( buikvliesontsteking ). Gelukkig was hij er redelijk snel bovenop die eerste keer. Maar ja dat soort voorvallen kostte ons wel zuivere Archie-knuffeltijd....)
Toen John er net bovenop was. Begon Archie steeds lustelozer te worden. en ik vond zijn buikje ook wat dikkig.
Ik begon op internet te zoeken en ik ontwormde hem meteen nog maar eens. Het bleef het zelfde.
Hij sliep steeds meer, hij groeide wel wat, maar daardoor leek hij steeds magerder te worden en zijn vachtje bleef dof. Al had ik het idee dat de vitaminen het wel wat meer glans gaf.
Ik vroeg me af wanneer hij het rondkoppige Foldje zou gaan worden. Hoe vaak ik hem in zijn schattig oortje heb gezegd, dat hij zo'n fantastisch, mooi en vooral lief katertje was en hoe nieuwsgierig ik was naar zijn volwassenheid. Hij ging steeds meer slapen en lag graag in zijn mandje op de keukenstoel onder de tafel. Lekker veilig. Ondertussen maakte ik me zorgen over hem. En in de nachten ging ik regelmatig bij hem kijken. Hij vond het fijn om een aaitje over zijn bolletje te krijgen maar bleef dan rustig doorslapen.

Tot op vrijdag 12 augustus. Hij mocht van ons, omdat we het idee hadden dat hij niet helemaal lekker was even op onze kamer. En hij begon in de garderobe een donker plekje op te zoeken. Hij kroop half in een tas om daar te gaan liggen. En dat was niets voor onze Archie. Die zat het liefst bij ons als het kon.
Ik pakte hem vanuit zijn schuilplaats en zijn voetjes voelde als kooltjes. Daarna voelde ik aan zijn oortjes en die waren nog warmer. Ik begon me echt zorgen te maken.
Ik pakte snel de thermometer en met Archie veilig in mijn armpjes kon ik zijn temperatuurtje meten onder zijn okseltjes. Hij bleef roerloos liggen. Hij vond het allemaal wel best. Hij was te moe....
De temperatuurmeter gaf na enkele minuten aan dat zijn temperatuur ruim 41 graden was.
Nu moet ik bekennen dat ik op dat moment niet wist wat katten voor temperatuur moeten hebben, maar dit leek me te hoog.

John besloot dat hij die nacht bij ons mocht blijven slapen en dat vond hij heerlijk. Hij heeft op een hoofdkussen lekker tussen ons in gelegen. Ik ben die nacht wel gaan zoeken op internet, wat de temperatuur voor een kat mag zijn en wat je er tegen kan geven.
Ik las dat katten een lichaamstemperatuur hebben van rond de 38 graden, maar dat boven de 39 al wel verhoging is. Ook liep ik met trefwoorden tegen de ziekte Feline Infectueuze Peritonitis, (F.I.P.) aan en schrok van de overeenkomsten. Als dat het maar niet was, want dat zou al te wreed zijn.
Wij die dat jaar al te kampen hadden met plotselinge ziekte en een buikvliesontsteking... en dan een katje met een FIP. Maar goed ik verdrong het naar de achtergrond en ik kon niets geven wat ik in huis had tegen de koorts.

Zaterdag ochtend 13 augustus
Die ochtend ben ik met Archie in zijn tasje wederom naar de dierenarts in de buurt gereden en hij gaf hem weer wat antibiotica. 10 mg. Clamoxyl. Volgens mij was dat hetzelfde als de eerste keer. Maar dat weet ik niet honderd procent zeker.
Hij temperatuurde tot Archie’s schrik in zijn kontje met een ouwerwetse temperatuurmeter terwijl ik hem die ochtend al had gemeten…. en er kwam wederom 41°C uit. Hij sprak met geen woord over vermoedelijke ziekten wat ik alleen maar als positief beschouwde.
Ik gaf de antibioticapilletjes aan Archie die dag, hij at ze zelf op, zo uit mijn hand, dus het koste mij geen moeite, maar merkte geen verbetering.
De koorts bleef. Ik temperatuurde hem om de paar uur. Gewoon onder zijn okseltje met een digitale meter.
We hadden ook nog bij de dierenwinkel wat extra voeding gehaald, want we wilden natuurlijk dat hij zo snel mogelijk op krachten kwam. Er was een doosje bij met vitamientjes, een soort brokjes die je over het eten kan strooien. Die vond hij lekker en hij at het gulzig uit onze hand op. We werden na afloop beloond met kusjes en likjes en hij kwam lekker in onze armen slapen.

Zondag 14 augustus
Archie werd nog lustelozer. Zijn temperatuur werd die dag zelfs 41,8 graden. Ik ging op zoek naar een dierenkliniek, ik kon het niet langer aanzien en moest iets hebben om de koorts te verlagen.
We konden die zondag om een uur of vijf terecht in een kliniek. Daar werd hij door dierenarts Femke wederom op temperatuur gecheckt en er werd wat gevoeld.
Ze voelde nog niets bijzonders en zij vond hem wel wat achter in gewicht. Ik had aan haar aangegeven dat ik zijn buikje dik vond maar dat vond zij wel meevallen. Maar ja, het viel misschien minder op, omdat hij eigenlijk te mager was en nu leek hij juist een beetje molliger.

Hij kreeg een injectie met Tolfedine om de koorts te verlagen. We kregen ook wat tabletjes mee naar huis van de tolfedine. De Amoxy (Clamoxyltabletten) van de antibioticakuur moesten we nog blijven geven en kijken hoe het daarmee zou gaan. Op de terugweg was Archie al weer wat meer zichzelf en ging hij lekker op de hoedenplank naar buiten kijken. Thuis aangekomen werd hij enorm speels alsof hij blij was eindelijk weer wat lust te hebben om te spelen. Hij heeft zeker een anderhalf uur achter elkaar gespeeld en was intens gelukkig.
Daarna was hij natuurlijk kapot en moest hij nodig weer slapen.
Ik bleef toch ongerust en voor het slapen gaan heb ik toch weer zijn temperatuur gemeten. Deze was terug naar 39.7°C! Een tabletje Tolfedine dan maar. ‘s-Nachts toen ik weer ging meten was de temperatuur weer iets terug gezakt. Nu naar net onder de 39°C.
Overigens een ramp om te moeten geven aan Archie, die Tolfedine tabletjes. En in iets lekkers wikkelen heeft geen zin, want hij wil niet eten.

Maandag 15 augustus
Ondanks de medicijnen gebeurt er niet veel. Ik moest het tot woensdag aankijken of er verbetering kwam en anders een ander antibioticum komen halen.

Dinsdag 16 augustus
Er treedt geen verbetering op en Archie blijft ondanks de Tolfedine koorts houden. Ik ga vandaag al langs de dierenarts voor de nieuwe antibiotica. Ik krijg nu Synylox mee en die vindt hij helemaal niets. Ik moet me in alle bochten wringen op het arme beestje de tabletten te geven.
Ik vond het vreselijk om te moeten doen. Zijn laatste krachten te moeten gebruiken om zich te verzetten tegen die smerige tabletjes. Maar ik dacht echt dat ik het voor zijn bestwil deed.
We kochten voor hem een krabmand/paal in een diabolo vorm. Hij heeft natuurlijk geassisteerd met het in elkaar zetten en ging er direct vol trots op liggen. Weer een heerlijk plekje erbij. Zoals alles wat we voor hem kochten, overal was hij altijd blij mee.

Woensdag 17 augustus
Ik heb het idee dat het met Archie alleen maar verslechterde. Als hij een Tolfedine tabletje opheeft, heeft hij af en toe een opleving, maar dat mag geen naam hebben. Al probeert hij zijn best te doen.
Ik ging die avond wat bureaubladen voorzien van poten en hij vond het interessant om erbij te zitten, maar hij was echt te moe om mee te spelen.
Zelfs boven slapen heeft niet meer zijn voorkeur. Hij wil het liefst in z’n mandje onder de tafel of de nieuwe krabmand liggen. Niet te ver bij de kattenbak vandaan, want hoe sloom hij het ook deed hij bleef zijn best doen om zijn behoeften op de kattenbak te doen.
Ik raapte zijn ontlasting meestal direct uit de kattenbak en het begon me op te vallen dat zijn harde ontlasting steeds kleiner werd en ook steeds donkerder.

Die nacht sta ik op om een uur of twee ‘s nachts en meet zijn temperatuurtje weer. Terwijl hij doorslaapt. Het is weer hoog en ik probeer niet eens meer om een tabletje Tolfedine te geven. Hij was die avond al zo in paniek geweest met de antibiotica. Ik aai hem een aantal minuten intensief en ga huilend naar mijn bed terug. Ik weet niet meer wat ik voor hem kan doen. De wanhoop begint te komen.

Wat ik de volgende ochtend hoor van John, is dat hij dezelfde nacht na 4 uur ook naar hem is gaan kijken en toen is hij opgestaan en naar de kattenbak gegaan. Hij had zelfs wat van de kleine vitamientjes op. Daarna had John hem gevraagd of hij mee naar boven kwam en hij is zelf de trap opgelopen en heeft anderhalf uur met John liggen knuffelen. Jammer genoeg sliep ik …..

Donderdag 18 augustus
De volgende ochtend zijn we met hem naar de kliniek gegaan en daar werd hij grondig onderzocht. Eerst weer van alles gemeten en gevoeld. Zijn buikje was nu wat meer opgezet. Ze voelde ergens iets hards, waarschijnlijk in zijn darmpjes. Mijn hoop leefde op en ik dacht dat hij misschien iets onverteerbaars had gegeten.
Het kon ook een afwijking zijn wat hij bij zijn geboorte had meegekregen zei de dierenarts. Ditmaal ging Stijn hem onderzoeken. Zijn buikje werd kaalgeschoren en hij vond het echt niet leuk. Hij wilde iedere keer terug in zijn tasje en keek me aan alsof hij al zeggen wilde: “ het is toch zinloos, breng me maar lekker naar mijn mandje terug”. We gingen naar de echo en hij werd uitgebreid gescand.
Er werd melding gemaakt van weefselmassa van 4 bij 2,5 centimeter en wat vocht zichtbaar bij de lever maar geen masale ophoping van vocht in de buik.
Stijn had inmiddels ook het gevreesde woord FIP laten vallen maar hij deed er verder geen uitspraken over. Het kon van alles zijn. We moesten ook nog wat bloedprikken. Archie vond dat geen pretje. Eerst prikte ze te weinig en daarna moest het nog een keertje. Wederom was het moeilijk aan te zien om hem nog zoveel krachtinspanning te laten leveren. Maar ja, we wilden niets liever dan hem gezond hebben. Zijn mooi witte/grijze befje zat onder het bloed en zijn kale buikje onder de gel van de echo.
De tranen sprongen in mijn ogen bij zijn aanblik. Hij begon zich hevig te wassen. Wat deden we het beestje aan?
Ondertussen werd er overlegd met ons. Een kijkoperatie zou uitkomst bieden over wat er in zijn buikje zou zitten.
We konden kiezen voor dezelfde middag of de volgende ochtend.
We waren het er over eens dat hij zo snel mogelijk geholpen en beter moest worden. En om hem twee keer in zijn situatie in de auto mee te nemen was ook niet goed voor hem.
Ik bracht hem naar de afdeling opname, en hij mocht daar in een hokje onder een lamp liggen.
Ik heb hem nog wat geaaid, maar hij was te druk met zichzelf reinigen. Ik zei hem dat het voor zijn bestwil was en dat hij die avond zich waarschijnlijk beter zou voelen.
Met pijn in mijn hart liep ik terug naar de spreekkamer, pakte zijn tasje, keek naar de afgeschoren haren en wilde er eigenlijk wat van meenemen. Ik vond het een oneerbiedig gezicht. Ik bedacht me dat ik nog kans genoeg kreeg om zijn echte haartjes te voelen en liet het liggen. Ik nam zijn tasje op en nam het in mijn armen mee. Zijn geurtje zat er nog aan. We gingen op weg naar huis, lunchen en John moest op tijd terug zijn om te spoelen.
Acheraf wou ik dat ik bij hem was gebleven tot de operatie….. Ik kon geen hap door mijn keel krijgen en voor het eerst vertelde ik John over F.I.P.
Optimistisch als hij was, verzekerde hij me dat het vast iets in zijn darmpjes moest zijn.
Toen we thuis waren gekomen, zat John boven te spoelen toen de telefoon ging. Femke had de kijkoperatie gedaan en ze had slecht nieuws.
Ze hadden vocht in de buikholte gevonden en het was geel draadtrekkend vocht. Het enige advies dat ze kon geven was euthanasie. Ik probeerde helder te blijven aan de telefoon. Maar uiteindelijk moest ik het gesprek vanwege mijn gesnik stoppen. Ik liep met lood in mijn schoenen naar boven, waar John hopelijk al klaar zou zijn met spoelen. Hij zat inderdaad klaar en keek me verschrikt aan.
Huilend vertelde ik hem dat het beter voor Archie zou zijn om hem in te laten slapen en hem niet meer wakker te laten worden van de operatie.
Hij had immers een buikwond en dat zou pijnlijk zijn bij het ontwaken en er was geen kans op beter worden.
We konden er niet te lang stil bij blijven staan en moesten zo snel mogelijk naar de kliniek terug.

Daar aangekomen lag hij met een grote buikwond in hetzelfde hokje, waar we hem hadden achterlaten.
Hij lag met een infuus en zijn oogjes half open.
We hebben hem daar een tijdje staan aaien en toegefluisterd, dat we het vreselijk vonden om hem te moeten laten gaan. Hij was ons lichtpuntje en vrolijkheid in ons bestaan. We zouden hem altijd in ons hart houden en nooit vergeten.
De laatste woorden die ik hem zei, was dat ik het betreurde dat ik hem dit had moeten laten doorstaan en dat ik het zo jammer vond, dat hij met zijn superkarakter al weer onze wereld moest verlaten en dat we nooit zouden weten wat voor mooie volwassen kater hij had kunnen worden.

Femke kwam na een kwartiertje binnen met de euthanasieprik en ze zou dit via het infuus toedienen.
Het infuus zat in zijn linker voorpootje. John kon het niet aanzien en verliet de opname kamer.
Ze spoot de euthansie in zijn infuusje, maar er ontstond een bobbel/ophoping achter het infuus.
Ik hoorde Archie een zware zucht slaken. Ik schrok hiervan en Femke liet me achter om een nieuwe euthansiespuit te halen. Ik aaide hem weer en sprak hem lieve woordjes toe.
In grote twijfel stond ik daar, was het nou een zucht van verlichting of juist van verzet? Femke was terug met de euthanasievloeistof en spoot hem deze keer in zijn ruggetje. Al snel stopte Archie met ademen. Ik bleef hem aaien.
Femke legde nog wat klinische dingen over FIP uit, terwijl ik in gedachten bij het zieltje van Archie was.
Na enkele minuten stopte zijn hartje met kloppen. Tranen stroomden over mijn wangen. Wat zal ik dit mannetje gaan missen.
Nooit zou hij ons meer komen begroeten, met zijn vrolijke, guitige snuitje die ons vol overgave zijn liefde gaf.
Voorgoed was deze lieverd van onze wereld vertrokken…...
Zijn leven hier was voorbij…

Een Archieloos bestaan …....

Donderdagmiddag 18 augustus
Ik kreeg Archie mee in een doosje van medicijnen of iets dergelijks. Ik hield hem op weg naar huis op schoot en aaide hem af en toe.
Thuisgekomen zette ik hem op de keukentafel en heb hem gestreeld, zijn lieve vouwoortjes gekust en ondertussen alleen maar levendige beelden van zijn karakterkoppie voor me gehaald.
In mijn hoofd liet ik zijn korte leventje aan me voorbij trekken en ik probeerde zoveel mogelijk leuke momenten te verzamelen. Wat een roteinde was dit voor zo’n kitten.
Door de medische omstandigheden van John, maakte ik me ondertussen wel weer zorgen over besmettingsgevaar.
Het ziekenhuis van John had me wel wat angsten aangepraat in die periode, ik zag overal bacterien en besmettingsgevaar.
Dus na een uurtje pakte ik resoluut de schep en begon (woedend om het hele gebeuren) een gat in de grond in onze tuin te graven.
Hij kreeg een plekje in de tuin, vlakbij Jumper onze andere kater die 2 jaar daarvoor op 19 jarige leeftijd ons verlaten had….
Die nacht lag ik wakker. We huilden met zijn tweeën heel veel. We waren samen ontroostbaar. Er kwam waarschijnlijk ook veel verdriet uit over de plotselinge ziekte van John en de veranderingen die we tot dan toe redelijk positief hadden aanvaard.

Tegen een uur of 5 in de nacht werd ik wakker en ik had zo intens gedroomd over Archie. Hij was levend begraven geweest omdat het euthanasieprikje niet afdoende was geweest.
Ik baadde in het zweet van deze nachtmerrie.
Ik keek naar het grafje met de bloemen erop. En bedacht me dat ik het geen fijn idee vond zoals hij daar lag in een doosje van de dierenarts. Rond 6 uur ging ik mijn gemoed tot rust brengen en ik heb hem weer opgegraven.
Ik heb een mooie teakhouten kist gepakt en hem daar met zijn favoriete muis, een balletje en een gloednieuw speeltje, waar hij niet de kans voor heeft gehad om mee te mogen spelen opnieuw begraven. Voor mezelf heb ik een foto gemaakt dat hij daar in alle rust in het kistje lag om voor mezelf het bewijs te hebben dat hij verlost was van de pijn. De kist had hij zelf veelvuldig gebruikt als springplank naar een tafeltje.
Dit was ons definitieve afscheid…..

Lilian & John
http://www.archie.startje.com/

Sir Archibald Glenlivet ( maart t/m juli 2005 )

Hieronder het verhaal over Archie

( Archie is het Scottish Fold katertje van Lilian & John )

Maart 2005:
Na een paar maanden verdiepen en zoeken naar het ras wat je maar sporadisch tegenkomt: de Scottish fold, vonden we via internet de cattery waar Archie zat.. . Zij stuurde na wat mailen een foto van een kitten uit een nestje van vier. Hij had samen met zijn zus de kenmerkende oortjes van een fold en toen ik de foto opende waren we direct verkocht.
Die oogjes die nog een beetje zoekende de lens instaarden, raakte ons meteen. We gingen de week daarop direct naar hem kijken. Zoals hij op de foto had gekeken, zo was hij in het echt en nog veel meer.
Na even te hebben gekeken naar het hele nestje wat al een beetje slaperig was en nadat ik zijn moeder gezegd had dat ze een prachtig nestje had gemaakt.... werd Archie door de mevrouw van de cattery uit zijn kooi gehaald bij zijn mama vandaan. Ze gaf hem in mijn armen. Het aan-knopje voor spinnen was gelijk geactiveerd en ik kreeg wat likjes op mijn neus.
Hierbij laat ik even achterwege dat ik mij tegelijkertijd enorm stond te verbazen over hoe het in de schuur er aan toe ging. Er zaten vele rassen, allemaal in eigen kooien. Het was er verder schoon hoor, maar ik vond het zo'n maf idee dat deze katten nooit iets anders zagen dan de binnenkant van deze schuur. Wij bevonden ons in het gedeelte van de schuur wat je de kraamafdeling zou kunnen noemen. Het was verder goed verzorgd, maar ik werd verdrietig van de opgesloten katten.
Ondertussen had ik Archie aan John gegeven, die lekker met zijn tweeen aan het kroelen en knuffelen waren. John was meteen verkocht.
Ik twijfelde nog even aan de situatie, maar we besloten toch om dit leuke mannetje in huis te nemen. Hij keek ons zo intens aan.
Ik kreeg nog een Foldje uit een ander nestje in mijn armen, ook een schattige kitten zelfde uiterlijk, maar lang niet het karakter van Archie!.
We zetten Archie bij zijn moeder terug en die begroette hem met likjes en kopjes. Wat een schat van een moeder was dat! Het leek wel of hij zijn moeder vertelde dat hij bij ons ging wonen. En zijn moeder gaf hem een bemoedigend kopje. Zo van; 'dat is goed mijn kindje, maar eerst nog wat groeien!'
Ja, het moest deze kitten worden.. we waren in een keer helemaal verliefd op hem!

Toen maar thuis gaan wachten tot hij 12/13 weken zou zijn en naar huis mocht komen.

Thuis gebeurde er het een en ander waardoor we de cattery moesten vragen of Archie iets langer daar mocht blijven. Na een week of wat, Archie was toen pas een weekje of 10, belde de mevrouw van de cattery ineens wanneer we Archie nou eens op kwamen halen.. ?! Eigenlijk was dat vreemd maar we hebben hem toch maar opgehaald. We wilden hem toch het liefste zo snel mogelijk hier, in huis.

Juni 2005:
Na wekenlang wachten en alleen een foto van hem bij ons te hebben gehad, gingen we Archie halen.
Ik geloof dat hij toen 11 weken was en hij moest zijn tweede enting nog krijgen. Ik ging met zijn reistasje de schuur in en tot mijn verbazing zat hij niet meer met zijn moeder, maar met een zusje en twee kittens uit een ander nestje.
Ik herkende hem eigenlijk niet direct, hij was zo mager.... ik vroeg me eerst af of hij het wel was.
Maar toen ik hem optilde kreeg ik direct weer een kusje en wat likjes op mijn neus. Heerlijk!
Afgezien van het feit dat ik het allemaal maar raar vond, wilde ik hem zo snel mogelijk meenemen naar huis om hem te verwennen.
In de auto zat hij bij mij op schoot en hij bekeek alles rustig en miauwde af en toe lieflijk naar mij... Hij nieste wel eens wat en er ontschoot hem af en toe een geurig windje.. Ik dacht er verder niet te veel over na...
Thuis aangekomen niestte hij nog wat en verder wilde hij voornamelijk veel knuffelen en slapen.
Vanwege onze oudere en wat knorrige poes, gaf ik hem boven zijn eigen slaapkamer met alle voorzieningen.
De volgende ochtend gingen wij hem samen wakker maken…hij lag heerlijk op het bed te slapen. Zodra hij ons zag, sprong hij vrolijk op en hij wist niet wie hij van ons als eerste moest begroeten. Hij klom op ons en gaf ons wederom kopjes, kusjes en likjes.
Hij ging met ons mee naar beneden en we hebben flink met hem kunnen knuffelen.
Hij ging lekker op onze borst liggen slapen en af en toe wat spelen.
's middags moesten wij zelf alweer weg vanwege allerlei medische toestanden, wat voor ons ook allemaal nieuw en intensief was.. waardoor ik me zo nu en dan schuldig voelde tegenover Archie.
Archie was hierdoor 3 x per week zo'n 7 uur alleen thuis en dat had ik zo niet bedoeld bij het nemen van een kitten. Hij leek het niet echt erg te vinden, maar op dat moment dacht ik erover om er toch nog een kitten bij te zoeken voor hem. Zodat hij in ieder geval een speelmaatje zou hebben.

De tweede dag dat Archie bij ons was begon bij hem de verkoudheid helemaal door te zetten en ik zat al snel bij een dierenarts. Het liep zelfs uit zijn oortjes. Dus we kregen een antibiotica spuit, pillen en direct zijn tweede enting... ! Na een paar dagen was hij volledig van de verkoudheid af. Hij was nog wel even aan de diaree maar na een tijdje was dat ook volledig weg.
Verder sliep hij veel en het maakte hem niet uit bij wie... bij mij, mijn man of de visite overal lag hij even graag.
Uiteindelijk begon het me toen op te vallen, dat hij eigenlijk wel heel veel sliep. Wanneer hij speelde was dat maar kort en dan ging hij snel weer wat bijslapen.
Natuurlijk ging ik op het internet zoeken naar de rust van een kat.. en dat bleek al snel op een 16 uur te komen.. dus geen reden om me echt zorgen te gaan maken. Hij was tenslotte een kitten en hij moest waarschijnlijk nog meer slapen om te groeien.

Juli 2005:
Juli begon rustig. Ik moest flink wat doen in huis om alles gereed te maken voor medische behandelingen. Archie was nog steeds onze superknuffel, die het liefst boven op ons lag. Ook vond hij alles geweldig. Of er nou een timmerman aan het zagen of boren of hameren was. Hij bleef erbij. Ook toen we voor John een nieuwe fiets hadden gekocht, die nog een heel stuk in elkaar gezet moest worden ging hij gezellig naast ons zitten, om geinteresseerd mee te kijken..
Als we dan weer een onderdeel op het verkeerde moment hadden bevestigd, keek hij ons aan en ik kon zijn gedachten dan lezen:
".... ik dacht al dat je beter eerst dat andere schroefje vast had kunnen zetten..... , maar ja, ik kan niet praten hè?"
Hij had zo'n wijs snuitje.
Als ik hem iets voordeed, van krabbelen of zo, dan begreep hij dat direct en voortaan zou dat dan gebruiken als krabplek. Zo'n braaf ventje, hij leek echt alles te begrijpen!
Stofzuigen, was voor Archie geen probleem, het liefst zat hij er bovenop en het leukste was als hij opgeborgen werd en het snoer moest worden ingerold. Dat moest ik gewoon een keer of 10 doen! Een superspelletje.
En dan was daar nog het meetlint/rolmaat, dat ding was zijn favoriet. Wanneer hij maar hoorde dat er iets opgemeten moest worden stond hij er naast om te komen helpen.. (spelen dus..)
Het enige wat we hebben kunnen ontdekken waar hij bang voor was, dat was het groene spul in de tuin. Die groene stengels vond hij maar niets... Je voetjes zakken er in weg en het kietelt onder je oksels.
Als we hem poogden in het gras te laten lopen, vond hij wel een manier om er zo snel mogelijk zonder het gras te raken weer vanaf kon komen.

Ondertussen vond ik dat hij maar matig groeide, hij was wel wat aangekomen sinds dat we hem hadden gehaald, maar hij bleef maar wat klein, en zijn vachtje was nog steeds zo doffig en pluizig. Ik kon ook niet zeggen dat het vachtje de kenmerken vertoonde van het dichte tapijt van een Britse korthaar.
Ik begon hem wat extra voedingsmiddelen te geven en speciale kruidenmixen om zijn eetlust op te wekken.
Eigenlijk at hij ook bijna niets. Hij lustte ook bijna niets, alleen zijn harde kittenbrokjes en heel soms wat melk... maar nooit echt veel.
Al was hij razend enthousiast wanneer ik een blikje aan het openmaken was. Dan klom hij het liefst via de manden of mijn benen naar het aanrecht.
Maar na een paar likjes van het voer te hebben genomen was de lust volledig weg.

Zo hebben wij hem een keer een snoet zien trekken bij het ruiken aan een zoetzuur chinees gerecht. Die uitdrukking op zijn gezicht was niet te filmpen.
Hij trok echt een zuur gezicht en keek ons daarna aan alsof hij zeggen wilde;
"dat ga je toch niet opeten dat is helemaal bedorven!'
We hebben regelmatig op die manier kostelijk met hem kunnen lachen.

............ vervolg, zie Sir Archibald Glenlivet ( augustus 2005 )